حافظیه یا آرامگاه حافظ (گشایش: ۸۵۶ ه.ق – ۱۴۵۲ م)، محل خاکسپاری حافظ شیرازی در شیراز است. این بنا به فرمان رضاشاه به علیاصغر حکمت، وزیر آموزش و پرورش وقت و برپایهٔ طرحی از آندره گُدار طراحی و بازسازی شد. مجری آن، علی ریاضی، رئیس اداره آموزش و پرورش فارس، و سرپرستش علی سامی بودند.
حافظیه بارها از سوی حاکمان تیموری، صفوی، افشار و زند بازسازی و مرمت شد. سرانجام در سال ۱۳۱۴ ش/۱۹۳۵ م، آخرین اقدام مهم و شایسته توسط وزارت آموزش و پرورش فارس به ابتکار علیاصغر حکمت، وزیر آموزش و پرورش صورت گرفت و ساخت یک بنای جدید ترتیب داده شد. آندره گُدار باستانشناس فرانسوی، مدیر کل باستانشناسی کشور، طرح و نقشهای مناسب را طراحی کرد. اجرای این پروژه به علی ریاضی، رئیس اداره آموزش و پرورش فارس، واگذار شد و علی سامی سرپرستی آن را برعهده گرفت. در این طرح، به سبک همان طرح گذشته، حافظیه به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد و ایوانی به طول ۵۶ و عرض ۷ متر و با ۲۰ ستون سنگی به ارتفاع ۵ متر، آن دو باغ را از یکدیگر جدا میکند. اجرای کامل این طرح تا سال ۱۳۱۷ ه.ش به درازا انجامید.
+ آدرس آرامگاه حافظیه شیراز : بلوار گلستان، حد فاصل چهارراه حافظیه و چهارراه ادبیات
شماره تماس : ۰۷۱۳۲۲۸۴۵۵۲
عکس : احسان رأفتی داریان
لینک کوتاه | https://www.zhiyar.net/96vVj
+ آدرس گوگل مپ آرامگاه حافظیه شیراز
+اطلاعات بیشتر آرامگاه حافظیه شیراز
مکانی در شمال شهر شیراز که از ساحل شمالی رودخانهٔ خرمدره در شمال دروازهاصفهان فعلی آغاز میشده و تا دامنهٔ کوه چهل مقام امتداد مییافته است را «مصلا» مینامیدند. این مکان از قدیم مورد احترام مردم شیراز بوده تا جایی که بسیاری از مردم، رسوماتی مانند نماز جماعت، نماز عید فطر و قربان را در این مکان خوش آبوهوا بهجا میآوردند و عدهای نیز مردگان خود را برای آمرزش، در این مکان به خاک میسپردند و بخشی از این منطقه به گورستان عمومی تبدیل شد. آرامگاه حافظ نیز در شمال این دشت جای دارد. حافظ را در کتِ شیراز یا مصلای شهر بهخاک سپردند. نخستین کسی که بر مقبرهٔ حافظ نام «حافظیه» مینهد، اوحَدی بَلْیانی است. سپس در رستمُالتَّواریخ اثر رستمُالْحُکَما در دو جای این نام میآید. مقبرهٔ حافظ و پیرامونش، پیشتر با نام «تِکْیهٔ حافظ» شناخته میشد. آنچنانکه در دُرّهٔ نادری به نام «تکیه» خوانده شده است. نویسندهٔ فارسنامه نیز از «تکیهٔ خواجه حافظ» نام برده است.
آرامگاه حافظ در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۵۴ با شمارهٔ ۱۰۰۹ و با عنوان «بقعهٔ خواجه حافظ شیرازی» در فهرستِ آثار ملی ایران ثبت شد. در سال ۱۳۷۵ هادی میرمیران طرح احیای مجموعهٔ حافظیه را تهیه کرد و این طرح در مراجع قانونی کشور به تصویب رسید؛ اما اجرای «طرح جامع توسعهٔ حافظیه» — که در شورای توسعهٔ فرهنگی استان فارس تصویب شد — از سال ۱۳۸۰ آغاز شد. با اجرای این طرح، طی فرایندِ خرید و تخریب مناطق مسکونیِ پیرامون حافظیه و افزودن باغ جهاننما و باغهای اطراف به مجموعهٔ حافظیه، وسعت آن به ۲۰ هکتار با کاربریهای گوناگون خواهد رسید. برپایی باغموزهٔ مشاهیر ادبی جهان و موزهٔ منطقهای شیراز از طرحهای پیشبینیشده در طرح جامع است که در حال اجراست. طبقِ قانون بودجهٔ سالِ ۱۳۸۳ کشور، مبلغِ ۱۰ میلیارد ریال برای اجرای طرح احیای حافظیه در اختیارِ استانداری فارس قرار گرفته است. هرساله در سالروز بزرگداشت حافظ در بیستم مهرماه، مجموعهٔ آرامگاه برپاکنندهٔ برنامههای ویژهای است.
شماری از افراد سرشناس، شاعران، اندیشمندان، دانشمندان و دیگر افراد برجستهٔ شیراز نیز در کنار آرامگاه حافظ به خاک سپرده شدهاند؛ ازجمله: سید علیاکبر فال اسیری طالب جاجرمی، اهلی شیرازی، میرزا کوچک وصال شیرازی، محمدنصیر فرصتُالدّوله، لطفعلی صورتگر، فریدون تَوَلَّلی، مهدی حمیدی، ناصرالدین سالار، محمدخلیل رجایی، عارف محمدهاشم ذَهَبی، رسول پرویزی، نورُالدّین رضوی سروستانی، علیمحمد مژده، حمید دیرین، سیدعلی مزارعی، محمدباقر اِصْطَهْباناتی، علیرضا شاپور شهبازی، غلامرضا افراسیابی، عبدُالْوَهّاب نورانی وصال، جواد مصلح و حسن امداد. مقبرهٔ قوامُالْمُلک شیرازی و خانوادهٔ وی — معروف به قَوامیّه — نیز در اینجا ساخته شده است.
